غروب سومین شب از روضه خانوادگی گروه فولاد مبارکه، نه یک پایان برای روز، که آغازی بود بر یک حماسه. آسمان، گویی در تلاقی با خیمههای برافراشته در «میدان عهد»، رنگی از جنس کربلا به خود گرفته بود. فولاد مبارکه، این نبض تپنده صنعت ایران، در این شب نه تنها در سنگر تولید، که در سنگرِ معرفت و ایستادگی، جلوهای بیبدیل از یک «خانواده بزرگِ عاشورایی» را به نمایش گذاشت.
از آرامشِ «عصرگاه بهشتی» تا شکوفایی جان
روزِ سوم، پیش از آنکه بانگِ «حیعلیالصلوة» در صحنِ روضه بپیچد، در «عصرگاه بهشتی» آغاز شد؛ جایی که روان و جانِ خانوادهها در کلاسِ درسِ دکتر سعید عزیزی صیقل خورد. در حالی که سایهسارِ آرامشِ مجلسِ اهلبیت بر سر شرکتکنندگان گسترده بود، مباحثی عمیق پیرامون «تفاوت اضطراب و استرس» و مدیریتِ فشارهای زندگی مطرح شد. کلامِ کارشناس برنامه، همچون مرهمی بر زخمهای روزمرگی نشست؛ آنجا که توصیه کرد: «استرس، اگر پویا باشد، موتورِ حرکت و انگیزه است و اضطرابِ پایدار، غباری است که باید با پیگیریهای تخصصی از چهرهی جان زدود.» تأکید بر پرهیز از مقایسه، مدیریتِ وابستگیها و پذیرشِ شکست به عنوان بخشی از فرآیندِ رشد، بذرِ امید و خودباوری را در دلِ خانوادههای فولادی کاشت تا آمادهتر از همیشه، گام به ضیافت شبانه بگذارند.
در ادامه، اقامه نماز جماعت مغرب و عشا، قرائت زیارت عاشورا و طنینِ آیاتِ وحی، جانها را برای شبی بزرگ آماده کرد.
«میدان عهد»؛ تجلیِ همدلی در شریانهای واحد
با غروبِ خورشید، میدانِ عهد به تب و تاب افتاد. صدای کودکان در «حسینیه کودک» و «مهدکودک»، پیوند نسلها را با فرهنگ عاشورا گره زد و حضورِ سپیدموهای بازنشسته در چایخانههای سنتی، یادآورِ پیوستگیِ نسلِ جهادگرِ دیروز با مجاهدانِ امروز بود. در «میدان عهد»، خادمیاران با چشمانی سرشار از محبت، از عزاداران حسینی میزبانی میکردند و هر گوشه از فضا، روایتی از یک خانواده واحد بود.
ورودِ سپاهان نوین؛ پیوندِ ورزش و عاشورا
سپس، لحظهی شور و حماسه فرا رسید. صدای طبلها و سنجها در فضا پیچید و دسته عزاداری باشگاه «سپاهان نوین» با صلابت وارد میدان شد. تماشای ورزشکارانی که شانه به شانه کارکنانِ سختکوشِ صنعت ایستاده بودند و نوای «یا حسین» سر میدادند، تجسمِ عینیِ شعارِ «از خیمه حسین تا سنگر تولید» بود. این حضور، پیامی روشن داشت: پهلوانی در زمینِ ورزش، همراستا با جهاد در خط تولید است و هر دو، از سرچشمهی مقاومتِ عاشورایی سیراب میشوند.
تجلیل از اسوهها؛ ایستادگی در سنگرِ خون
در بخشِ دیگری از مراسم شب سوم، فضای برنامه رنگ و بوی ایثار گرفت. تجلیل از خانوادهی شهید پاسدار «مهدی هاشمی»، لرزه بر جانها انداخت. لحظهای که نام شهید در میانِ اشکهای عزاداران برده شد، همه به یاد آوردند که امنیتِ امروزِ سنگرهای تولید، مدیونِ ایثارِ خونهایی است که برای برافراشته ماندنِ خیمه حق ریخته شدهاند. این تجلیل، پیوندِ میانِ آرمانهای شهدا و جهادِ اقتصادیِ امروز را برای همه عمیقتر کرد.
سخنرانیِ حجتالاسلام علی صبوحی، نقطه عطفِ فکریِ شب سوم بود. او با بازخوانی مفاهیمِ بلندِ «سوره مبارکه حدید»، ایمان را نه در شعار، که در «انفاق و گذشت» تعریف کرد. او به زیبایی تبیین کرد که نفاق، نتیجهی فاصله میان ظاهر و باطن است و انفاق، کلیدِ رهایی از این فاصله؛ چه انفاقِ مال باشد و چه گذشتن از جان و تعلقات در مسیرِ حق.
مجلس با مرثیهسرایی مداح اهلبیت، به سوگ نشست و اشکها بر گونهها جاری شد. اما پایانبخشِ این شکوه، قرائتِ «عهدنامه» بود؛ آنگاه که دستها به آسمان رفت و در پاسخ به فریادهای حماسی، طنینِ تکبیرِ «اللهاکبر» حضار، گویی دیوارهایِ ناامیدی و ضعف را در هم شکست.
شبِ سوم روضه خانوادگی فولاد مبارکه، ثابت کرد که این خانواده، بر عهدِ خود ایستاده است. از عصرگاهی که با دانشِ روانشناختی به آرامش رسید تا شبی که با شورِ حسینی و حضورِ ورزشکاران و یادِ شهدا به اوجِ اقتدار رسید، همهچیز یک پیام داشت: «ما در سنگرِ تولید، عهد بستهایم که جز راهِ حسین(ع)، راهی نپوییم؛ عهدِ ما مقاومت است، تا آخرین قطرهی خون.»